© 2019 Ορθοπαιδικό Ιατρείο Φυλακτού Αριστοτέλη. Ν. Τσόντζα 3 ΤΚ 50131 Κοζάνη, Ελλάδα

Σύνδρομο του στροφικού πετάλου του ώμου

Το στροφικό πέταλο του ώμου απαρτίζεται από μία ομάδα μυών και τενόντων οι οποίοι

συγκρατούν την γληνοβραχιόνια άρθρωση, επικεντρώνουν την κεφαλή του βραχιονίου

στην ωμογλήνη και εκτελούν κινήσεις κάμψης, έκτασης, απαγωγής και στροφής. Αυτοί είναι ο Υπερακάνθιος, ο Υπακάνθιος, ο Ελάσσων Στρογγύλος και ο Υποπλάτιος.

 

Η ανεπάρκεια του στροφικού πετάλου οφείλεται είτε σε τραυματισμό, οπότε μιλάμε για

οξεία ρήξη, είτε σε χρόνια εκφύλιση. Η ρήξη μπορεί να είναι πλήρης ή μερική, ή απλά

να παρατηρείται ανεπάρκεια ή τραυματισμός χωρίς ρήξη.

 

   Η τενοντοπάθεια του στροφικού πετάλου είναι μια κοινή πάθηση που αφορά ασθενείς άνω των 30 ετών. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 30% του πληθυσμού θα παρουσιάσει τέτοια συμπτώματα κάποια στιγμή στη ζωή του και από αυτούς οι μισοί (50%) θα παρουσιάζουν τουλάχιστον μία φορά ετησίως.

Παράγοντες κινδύνου εμφάνισης είναι:

  • Υπερχοληστεριναιμία

  • Σακχαρώδης διαβήτης

  • Παχυσαρκία

  • Προχωρημένη ηλικία

  • Αθλήματα με επαναλαμβανόμενες κινήσεις στο άνω άκρο

  • Κακή στάση σώματος

  • Βαριά χειρωνακτική εργασία

  • Μεγάλη επιβάρυνση

  • Επαναλαμβανόμενες κινήσεις

  • Η εργασία με το άνω άκρο σε θέση ψηλότερη του ώμου

  • Απουσία ανάπαυσης

  Ο συνήθης μηχανισμός που προκαλεί την τενοντοπάθεια στο στροφικό πέταλο είναι η υπακρωμιακή προστριβή. Οστεόφυτα στο ακρώμιο ή διαταραχές στην γεωμετρία του προκαλούν ελάττωση του διαθέσιμου χώρου μέσα στον οποίο κινούνται οι τένοντες του στροφικού πετάλου με αποτέλεσμα τον συνεχή ερεθισμό τους από τις οστικές δομές.

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

  • Πόνο, είτε συνεχή είτε περιστασιακό, ιδίως νυχτερινό ο οποίος ξυπνά τον ασθενή.

  • Πόνο και αίσθημα δυσφορίας κατά μήκος του βραχίονα.

  • Δυσκολία έγερσης, απαγωγής του άκρου, έως 90 μοίρες

  • Οίδημα στον ώμο

  • Αιμωδία (μούδιασμα)

  • Κριγμό κατά την έγερση.

Η διάγνωση γίνεται:

  • Με την κλινική εξέταση, ελέγχοντας το εύρος κίνησης , την εντόπιση του πόνου και

  • την ικανότητα του ασθενή να εκτελέσει κινήσεις.

  • Με τον Υπέρηχο, ο οποίος μπορεί να αναδείξει οίδημα ή και παρουσία ρήξης στο

  • στροφικό πέταλο.

  • Με την απλή ακτινογραφία η οποία δείχνει συνοδές οστικές βλάβες.

  • Με την μαγνητική τομογραφία η οποία και αναδεικνύει την βλάβη.

 

   Η διαφοροδιάγνωση γίνεται από:

  • Τενοντίτιδα της μακράς κεφαλής του δικεφάλου βραχιονίου

  • Αυχενική σπονδυλοαρθροπάθεια

  • Αυχενική δισκική νόσο

  • Οστεοαρθρίτιδα την γληνοβραχιόνιας άρθρωσης (αν και συνήθως συνυπάρχουν)

  • Ρευματοειδή αρθρίτιδα

Στην οξεία φάση ο ασθενής στο σπίτι μπορεί να χρησιμοποιήσει πάγο τοπικά στην περιοχή του ώμου, χωρίς όμως υπερβολές στη διάρκεια της παγοθεραπείας και χωρίς άμεση επαφή του πάγου με το δέρμα. Μία παγοκύστη τυλιγμένη με πετσέτα κάθε 2 ώρες για 20 λεπτά είναι αρκετό στις περισσότερες περιπτώσεις.

Αποφόρτιση του μέλους. Ανάρτηση του άκρου με έναν ειδικό φάκελο ή ιμάντα όταν ο

ασθενής βρίσκεται σε όρθια ή καθιστή θέση. Αποφυγή καταπόνησης με άρση βάρους.

Περιορισμό γενικά των κινήσεων κατά την οξεία φάση του πόνου. Η πολύωρη οδήγηση

μπορεί να επιβαρύνει το στροφικό πέταλο σημαντικά.

Φαρμακευτική αγωγή:

  • Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα δίνονται για την αντιμετώπιση του οιδήματος μόνο με συνταγή γιατρού λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών από το γαστρεντερικό. Επίσης έχουν την τάση να αυξάνουν την αρτηριακή πίεση, οπότε συχνά αποφεύγονται σε υπερτασικούς ασθενείς. Απαγορεύεται η συγχορήγηση με συγκεκριμένα φάρμακα όπως κάποια αντιπηκτικά, οπότε χρειάζεται ιδιαίτερη μέριμνα στις οδηγίες.

  • Μπορείτε να λαμβάνετε απλά αναλγητικά τύπου Παρακεταμόλης από το στόμα χωρίς να υπερβαίνετε τα 3000mg ημερησίως (το κάθε δισκίο έχει συνήθως 500mg). Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια είναι επιπλοκή σε περίπτωση υπερδοσολογίας.

  • Τα οπιοειδή αναλγητικά έχουν θέση μόνο για την αντιμετώπιση ενός οξύ πόνου ο οποίος περιορίζει τον ασθενή. Ενδείκνυνται μόνο για περιορισμένη χρήση και για μικρό χρονικό διάστημα. Η χρόνια χορήγηση οδηγεί σε εξάρτηση και ανθεκτικότητα. Μεγάλη προσοχή λοιπόν για να καταπολεμήσουμε το φαινόμενο των εξαρτημένων από αυτά τα φάρμακα υπερηλίκων.

  • Ενέσιμα αναλγητικά και κορτικοστεροειδή ενδαρθρικά. Η έγχυση κορτιζόνης στον υπακρωμιακό χώρο προκαλεί βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα ύφεση των συμπτωμάτων, αλλά μακροπρόθεσμα και σε κατάχρηση μπορεί να επιδεινώσει την εκφύλιση.

  • Εγχύσεις σκευασμάτων Μανιτόλης- Υαλουρονικού είναι σύγχρονες μέθοδοι για την ύφεση των συμπτωμάτων του πόνου και της δυσκαμψίας.

  • Ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται να γίνει στις βιολογικές θεραπείες με PRP (platelet rich plasma) όπου γίνεται έγχυση αυτόλογου πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια και αυξητικούς παράγοντες στην πάσχουσα περιοχή υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση. Έτσι επάγεται η γρηγορότερη επούλωση μικρών βλαβών και της φλεγμονώδους εκφύλισης.

   Δραστηριότητα:

  • Η φυσικοθεραπεία με κινησιοθεραπεία επιφέρει βελτίωση του εύρους κίνησης και μυϊκή

ενδυνάμωση.

  • Η χρήση κρουστικού υπερήχου βοηθά στην αντιμετώπιση των επασβεστώσεων σε

χρόνια ανεπάρκεια.

  • Εκγύμναση. Οι ρήξεις μερικού πάχους όπως και η χρόνια ανεπάρκεια του πετάλου χωρίς ρήξη μπορούν να βελτιωθούν σημαντικά με την μυϊκή ενδυνάμωση της περιοχής του ώμου. Εξάλλου η άρθρωση συγκρατείται κατά βάση από τα μαλακά μόρια, δηλαδή τον θύλακο, τους συνδέσμους, τους μύες και τους τένοντες.

Χειρουργική αντιμετώπιση. Οι διάφορες επεμβάσεις έχουν σαν σκοπό την βελτίωση των

συμπτωμάτων του πόνου και της αιμωδίας, την αποκατάσταση της λειτουργικότητας της άρθρωσης σε μία οξεία ρήξη και την αύξηση του εύρους κίνησης.

  • Η αποκατάσταση συνήθως γίνεται αρθροσκοπικά αλλά και ανοικτά κατά περίπτωση αν και σπάνια πλέον.

  • Η αρθροπλαστική της άρθρωσης του ώμου είναι μία βαριά επέμβαση αλλά έχει

ένδειξη σε ακραίες περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας και ανεπάρκειας του στροφικού

πετάλου.

Μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου για οποιαδήποτε απορία σχετικά με την πάθησή σας.